Zoeken
  • Jolanda Setz

Het wegdoen van knellende schoenen


Waarom is loslaten vaak zo moeilijk? Vooral het loslaten van gedrag, dat niet meer dient en waar je toch 'aan gehecht' bent geraakt. Omdat het je ooit als kind beschermde. En het toen dus wel diende en het juiste gedrag was. Het gaf een gevoel van veiligheid. En dat gevoel wil je vasthouden.

Het is alsof je een paar oude schoenen uit je jeugd hebt bewaard met je voetafdruk er nog in en zeven maten te klein. Weggooien doe je niet want ze hebben je voeten ooit beschermd tegen kou en steentjes. Je kon erop rennen, ze hoorden bij jou. En nu zijn ze zo'n vertrouwd gezicht in je kast. En als je ze aantrekt doet het iedere keer weer pijn. En strompel je door het leven. Totdat je ze 's avonds weer zuchtend uit mag trekken.

Herkenbaar? Nee, natuurlijk niet, wie doet dat nu? Hoogstens staat er een gebronsd eerste schoentje van je kind of jezelf in de kast, maar oude schoenen, die zeven maten te klein zijn, die bewaar je toch niet? En je trekt ze zeker niet meer aan. Die heb je al lang weggedaan. Huppekee, weg ermee of wellicht met enige weemoed, dankbaarheid of opluchting.

Met gewoontes en gevoelens uit onze jeugd, die ooit hebben gediend om onszelf te beschermen, maar nu al lang niet meer relevant zijn, kost het ons vaak meer moeite om ze weg te doen. We trekken ze iedere ochtend weer aan. Ze zijn opgeslagen in ons geheugen en gedrag. Zodra zich een situatie voordoet, die lijkt op de (onveilige) situatie, waar we ooit als kind in geweest zijn wordt het laatje opengetrokken en gaan we dat gedrag weer toepassen.

Een bekend voorbeeld is 'please' gedrag. Aardig willen zijn voor iedereen. Omdat je in je jeugd niet opgegroeid bent bij ouders, die een liefdevolle relatie hadden. Waar geen opluchtende ruzie gemaakt kon worden en waar ook geen echte stromende liefde was. Juist als kind voel je dat heel sterk en wil je niets liever dan dat er een fijne veilige sfeer is in huis. En dan ga je als kind er alles aan doet om je basisbehoefte van veiligheid te vervullen en ga je 'please' gedrag vertonen. Dat kan zowel complete terugtrekking zijn (dan hebben ze geen last van mij) of juist heel erg je best doen om het anderen naar de zin te maken (in de hoop dat de ouders dan gelukkiger worden en de sfeer beter wordt). Zo heb ik me vroeger altijd enorm uitgesloofd om iedereen in het weekend thee op bed te brengen. Voor een kind is dit passend gedrag en helpt het je enorm om door een onveilige situatie heen te leven. Maar nu teveel willen zorgen voor redelijk volwassen gezinsleden kan juist irritatie opwekken of onzelfstandig gedrag.

Please gedrag, hoe goed bedoeld ook, kan op zeker moment gaan knellen. En dan kan please gedrag doorslaan naar 'niet meer voor jezelf durven opkomen' gedrag, niet je echte eigen mening te durven geven of juist de andere kant: teveel je eigen mening geven en eisend worden naar je directe omgeving.

Vaak is er iemand anders nodig om dit gedrag bij jezelf helder te maken. Zelf merk je het niet meer. Je hebt een spiegel nodig. Het beste is, dat degene die jouw spiegel is zelf geen belang heeft bij jouw gedrag. Want dan is het geen neutrale spiegel meer. En niets is lastiger te veranderen in je gedrag als een spiegel met een oordeel. Zoals ook het verhaal van Sneeuwwitje ons laat zien. De spiegel had wel degelijk een oordeel over 'de mooiste' van het land en dat leidde tot destructief gedrag bij de kijkende stiefmoeder. Dat was natuurlijk haar eigen oordeel, je bent zelf ook geen neutrale spiegel voor je gedrag.

Daarom is een personal coach ook bij uitstek geschikt voor het loslaten van 'niet meer relevant' gedrag uit het verleden, waar je nu last van hebt. Een goede coach is een neutrale spiegel.

De eerste moedige stap is dan ook dat je bij jezelf constateert dat er 'iets' niet lekker zit bij jou en dat je de stap zet naar een personal coach om daar eens naar te kijken. En waar het dan precies zit, dat komt er vrijwel altijd uit. Neutraal, zonder oordeel en zonder oplossing. Want die oplossing volgt uit de neutrale waarneming en die zie je (en voel je) dan vanzelf wel.

Net als bij te kleine schoenen: zodra je door hebt dat de reden van je pijnlijke voeten de te kleine maat is, dan koop je je schoenen een maatje groter.

Je hoeft niet meteen alle schoenen af te zweren, welnee. Dat is niet nodig.

En zo is het ook met 'plesae' gedrag: je aanpassen aan anderen en de behoefte om het anderen naar de zin te maken is juist ook een hele goede kwaliteit. Als je maar weet in welke mate. Dus: wanneer trek je je terug en wanneer laat je je duidelijk horen. Het gaat uiteraard ook weer over je eigen grenzen herkennen en je eigen veilige ruimte beschermen.

Zodra je de feiten en gevoelens uit je jeugd onder ogen ziet en echt voelt in je lijf, de overdrachtelijke knellende schoenen, dan kun je het loslaten, het gedrag aanpassen (huppekee, weg ermee of misschien met weemoed, dankbaarheid en opluchting) en weer vrolijk verder gaan op je levenspad.

Vaak is het zo simpel: je hoeft het gedrag vaak maar een beetje aan te passen om weer stromend door het leven te gaan. Ik begeleid je daar graag mee.


0 keer bekeken
Nieuwsbrief
Over mij

Jolanda Setz

Lees hier meer over mij, mijn achtergrond en mijn visie/aanpak.

  • Facebook App Icon
  • LinkedIn App Icon
Agenda

Doorlopend:

Individuele sessies of balansbehandelingen op afspraak 06-41198567.

Zolang de Corona maatregelen gelden zijn er geen workshops.

MEI 2020

zondag 24 mei 2020

Workshop

Teken van de Libel

Juni 2020

zaterdag 20 juni 2020

Workshop

de Kracht van de Zwaan

Blog

Wil je meer lezen over wat mij bezig houdt, waar ik mee bezig ben?

 

Lees mijn blog

Midzomer: De Kracht van de Zwaan

June 16, 2019

1/10
Please reload

Courant Coaching: voor een betere balans, meer verbinding en een succesvoller en vreugdevoller leven, zowel privé als op het werk.

Volg me op Facebook en LinkedIn

  • Facebook App Icon
  • LinkedIn App Icon